New Games VS Retro


Το Gaming στις ημέρες μας είναι πλούσιο, χορταστικό, ατελείωτο και εύκολα προσβάσιμο. Όπου και να κοιτάξεις, υπάρχουν άπειρα παιχνίδια για όλα τα γούστα και σε πολλές συσκευές. Μπορούμε και παίζουμε παιχνίδια με τα γραφικά τους να είναι "στον Θεό", όταν κάνουμε την ανάγκη μας στην τουαλέτα, ναι! με τα κινητά μας ανά χείρας. Απίστευτο ε? Μπορούμε να πάρουμε το game μαζί μας όπου θέλουμε και να το παίξουμε όπως και όταν θέλουμε.

Βλέποντας αυτά, όντας μεγαλωμένος με την Gaming γενιά των 90's, εντυπωσιάζομαι από την αλματώδη εξέλιξη στον χώρο, και πολλές φορές μένω με το στόμα ανοικτό όταν δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους πόρους του δέρματος του Nathan Drake στον Uncharted 4 με αυτό ενός πραγματικού προσώπου! 

Τι είναι όμως αυτό που βαριέμαι σε όλα αυτά τα παιχνίδια που γίνονται δημοφιλή στις μέρες και πουλάνε περισσότερο από ακριβές χολυγουντιανές ταινίες? Η απάντηση είναι αυτονόητη για μένα. Μα, το ατελείωτο GamePlay! 

Κάπου διάβασα στο διαδίκτυο, για μια νέα κυκλοφορία ενός παιχνιδιού όπου ο αρθρογράφος σχολίασε: "Χρόνο να έχουμε να παίζουμε". Μα φίλε αρθρογράφε, τέτοιου είδους παιχνίδια δεν θέλουν απλά χρόνο, θέλουν ΟΛΟ τον χρόνο σου για να παιχτούν και να φτάσεις σε ένα επίπεδο για να λες ότι κάτι έκανες.

Δεν αλλάζω με τίποτα τα παλιά Arcades με 40λεπτα και μιας ώρας gameplay μέχρι να τα τερματίσεις. Το ευχαριστιόσουν μέχρι τέλους και είχες τον απαραίτητο χρόνο!
Ναι φίλοι μου, το Gaming είναι για να το ευχαριστιέσαι. Και πως φτάνεις στο αποκορύφωμα της ευχαρίστησης? Μα φυσικά τερματίζοντάς το! Και όχι να κουρκουτιάζεις το μυαλό σου, να παίζεις δίχως αύριο, να κλείνεσαι σε ένα δωμάτιο για να μην σε ενοχλεί κανένας μέχρι να περάσουν συνολικά 80 ώρες παιχνιδιού για να δεις το τέλος. Αυτό το πράγμα δεν το έκανες ούτε σε εξεταστική περίοδο ως φοιτητής για τα μαθήματα! Νισάφι πια! Να σε δει και λίγο ο ήλιος βρε αδερφέ!

Οπότε, καταλαβαίνεις φίλε-η αναγνώστη-τρια. Τα Arcades δεν τα αλλάζω με τίποτα. Άντε, και μερικά ωραία indie games που βγαίνουν σήμερα με υποφερτό χρόνο παιξίματος. Υποκλίνομαι δε, στους τύπους που κάθονται και φτιάχνουν σημερινά παιχνίδια με άρωμα παλιού, σαν αυτά που παίζαμε στα "ουφάδικα", κρατώντας την ρετρό υφή και δίνοντας πινελιές σύγχρονου gaming. Να ένα τέτοιο παιχνίδι που αγαπάω από τον Ισπανό δημιουργό Locomalito.

σ.σ: Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη σου για την τοποθέτησή μου και αν είναι δυνατόν να μας πεις στα σχόλια αυτού του άρθρου τα δικά σου πιστεύω και θέλω από τα σύγχρονα video games.


Συντάκτης του άρθρου: Κυριάκος Οικονομίδης

Αν θέλεις να υποστηρίξεις την προσπάθεια μας και να βλέπεις καθημερινά νέα άρθρα με δωρεάν υλικό, μπορείς να το κάνεις ακολουθώντας μας στο Facebook, Twitter και Instagram