Αν έμπαινες στο ίντερνετ στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ή στις αρχές του 2000, θυμάσαι σίγουρα τον ήχο του modem. Σφυρίγματα, παράσιτα και περίεργοι ηλεκτρονικοί ήχοι, μέχρι να εμφανιστεί επιτέλους το πολυπόθητο «Συνδέθηκε».
Το dial-up χρησιμοποιούσε την απλή τηλεφωνική γραμμή του σπιτιού. Ο υπολογιστής καλούσε έναν αριθμό του παρόχου και, όσο ήσουν online, το σταθερό τηλέφωνο ήταν κατειλημμένο.
Κάπου εκεί ακουγόταν η κλασική φωνή από το άλλο δωμάτιο:
«Πότε θα κλείσεις το ίντερνετ; Θέλω να πάρω τηλέφωνο!»
Ακόμη χειρότερα, αν κάποιος σήκωνε το ακουστικό, η σύνδεση μπορούσε να διακοπεί. Αν εκείνη τη στιγμή κατέβαζες ένα αρχείο εδώ και δύο ώρες, ξεκινούσες ξανά από την αρχή. Τα προγράμματα συνέχισης λήψεων δεν ήταν σίγουρο ότι θα τα είχες και η υπομονή ήταν απαραίτητο αξεσουάρ του υπολογιστή.
Οι περισσότερες συνδέσεις έφταναν θεωρητικά μέχρι τα 56 Kbps. Στην πράξη, η ταχύτητα ήταν συνήθως χαμηλότερη. Μια ιστοσελίδα με πολλές εικόνες άνοιγε αργά, ενώ συχνά έβλεπες τη φωτογραφία να εμφανίζεται γραμμή-γραμμή.
Ένα τραγούδι MP3 μπορούσε να χρειαστεί αρκετή ώρα. Ένα demo παιχνιδιού μπορούσε να θέλει ολόκληρο βράδυ. Για βίντεο μέσω ίντερνετ, καλύτερα να μην το συζητήσουμε.
Υπήρχε και το κόστος. Η σύνδεση περνούσε από την τηλεφωνική γραμμή και αρκετοί χρήστες πρόσεχαν πόσο χρόνο έμεναν online. Πολλοί περίμεναν να βραδιάσει για να μπουν στο ίντερνετ, είτε λόγω χαμηλότερης χρέωσης είτε επειδή το τηλέφωνο δεν το χρειαζόταν κανείς.
Το καθημερινό πρόγραμμα ήταν απλό. Άνοιγες τον υπολογιστή, περίμενες τα Windows, πάταγες «Σύνδεση» και άκουγες το modem. Αν συνδεόταν με την πρώτη, όλα καλά. Αν έβγαζε σφάλμα, ξαναδοκίμαζες. Και ξαναδοκίμαζες.
Παρά τις δυσκολίες, εκείνο το ίντερνετ είχε ενδιαφέρον. Έμπαινες σε forums, chat rooms και απλές ιστοσελίδες, έστελνες emails και κατέβαζες μικρά προγράμματα. Δεν υπήρχαν ατελείωτα βίντεο, ειδοποιήσεις και δεκάδες εφαρμογές που ζητούσαν την προσοχή σου.
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε με το ADSL. Το ίντερνετ έγινε ταχύτερο, μπορούσε να παραμένει συνεχώς συνδεδεμένο και δεν κρατούσε απασχολημένη την τηλεφωνική γραμμή. Για πρώτη φορά, μπορούσες να σερφάρεις χωρίς να ακούσεις το αγχωμένο:
«Κλείσε λίγο, περιμένω τηλέφωνο!»
Σήμερα κατεβάζεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αρχεία που τότε θα χρειάζονταν ώρες. Όμως όσοι πρόλαβαν το dial-up δύσκολα ξεχνούν τον ήχο του modem και εκείνη την εποχή όπου ακόμη και το άνοιγμα μιας ιστοσελίδας απαιτούσε λίγη υπομονή.
Συντάκτης του άρθρου: Κυριάκος Οικονομίδης
Αν θέλεις να υποστηρίξεις την προσπάθεια μας και να βλέπεις καθημερινά νέα άρθρα με δωρεάν υλικό, μπορείς να το κάνεις με μια δωρεά στο Paypal
